Gelijk
Dat is dus echt een geheimwapen, kan ik je vertellen:
mensen hun gelijk geven, zelfs al heb je daar helemaal geen zin in.

Bovenstaand is daar een prachtig voorbeeld van. Deze mevrouw schiet dus blijkbaar al richting het plafond omdat zij het niet kan permitteren om iemand eventjes de ruimte te geven. Terwijl zij daarna gewoon haar parkeerplek heeft (als ze het gevecht met de boom had gewonnen). Daar gaat er intern in mijn ogen al iets niet helemaal goed, maar toe maar.

Alleen gaat zij vervolgens ook nog eens de confrontatie aan met mij omdat ze graag gelijk wil hebben. Joh, lieve beste mevrouw, die mag jij hebben. Het klopt namelijk helemaal, en ik vind het ontzettend vervelend dat je er last van hebt, maar het is wat het is.

Zo ben ik ooit een keer in een fontein gevallen in Portugal door in z’n achteruit te gaan (met een te hoog alcoholpromillage). Toen was ik alleen niet met de auto maar lopend, dan snap je nu dus dat in het algemeen gewoon niet altijd goed gaat bij mij.

Wat zo leuk is aan gelijk geven, is dat de ware aard van het beestje naar boven komt. De mevrouw in de auto had in plaats van haar raampje dicht doen ook kunnen zeggen: ‘Oh, vind ik irritant, maar ik snap het’… Of iets in die trant. Maar dat deed ze niet.

Want het is vaak makkelijker om met een vinger te wijzen naar andermans tekortkomingen dan naar die van jezelf. Bijvoorbeeld: je scheldt iemand niet zomaar uit. Is ook maar een mening natuurlijk, maar goed — zij vond waarschijnlijk dat ik nooit een rijbewijs had mogen hebben. Daarmee verschilt zij weer van mening met die van de RDW.

Macht
Ik vind gelijk hebben ook leuk. Gelijk hebben geeft een soort macht. Daarom vind ik het onder andere leuk om mezelf gelijk te geven in mijn ongelijk — zo behoud ik die zogenaamde macht.

‘Elise: jij moet niet vijf chocoladerepen achter elkaar opeten, want daar word jij misselijk van.’
Is ook zo. Heb je helemaal gelijk in. Doe ik (de komende tijd) niet weer. Sorry.
Pfoh, dat lucht op. Scheelt weer een ruzie met mezelf.

Waarom gelijk hebben zo lekker is, is omdat we dan bevestiging krijgen. Sommige mensen vinden het leuk om die bevestiging uit anderen te halen, in plaats van uit zichzelf. Die komen dan niet alleen een bakkie koffie bij je doen, maar ze komen wat halen, met uitgestrekte handjes: ‘ik wil er ook een koekje bij en graag een potje gelijk voor mijn ego. Alsjeblieft?’

Die krijg je alleen niet altijd van mij, want ik hoef het niet overal mee eens te zijn.

De echte macht hoor je niet uit gelijk hebben te halen — die ‘macht‘ zit ’m in gehoord worden. Het willen proberen te begrijpen, maar in the end altijd proberen te accepteren. That’s it. Daar wil ik je best een koekje bij geven.

Ik heb hierboven al een voorbeeld gegeven, en dat vind ik geinig.
Ik heb ook een minder grappige variant, want ik kan zelf ook zeer onredelijk reageren en boos worden.

Toen ik in 2023 weer kwam uit Thailand, zat ik zelf ook even tegen het plafond. Ik was gefrustreerd, zat hoog in mijn emoties en zag enorm op tegen het hele EMDR-gebeuren wat eraan zat te komen.

Ik word absoluut niet snel boos — dat weten de mensen die mij kennen ook — maar als ik het ben?
Oef, dan weet je dat er echt een enorme emmer aan woordenkots klaarstaat.
Een ieder die oplet, voelt ‘m haarfijn aankomen, want deze — op dat moment — dolle stier heeft al genoeg letterlijke, normale waarschuwingen en signalen afgegeven.

Vind ik echt een verschrikkelijke kant van mezelf, die voor het laatst op zo’n manier als deze, zichtbaar was in mijn puberteit.

Die kant wil ik niet zijn, want ik maak mensen op zo’n moment verbaal compleet met de grond gelijk.
En als je blijft zuigen en voeden, dan pak ik er daarna ook nog een bulldozer bij om je met ego en al onder de grond te stoppen.
Waar je voorlopig zelf niet meer uit durft te komen, totdat je zeker weet dat ik ergens in China zit.

Waar ik zelf achteraf echt vreselijke spijt van heb.

Maar diegene die dit deed, kende mij al wel wat langer en zat hierop te wachten. Die wist dat ik een tikkende tijdbom was. Het was de bedoeling dat ik ging ontploffen. Het was een kwestie van op de juiste knopjes blijven drukken, en BOEM.

Damn it, daar ging m’n zelfbeheersing.
Op een zwak moment had diegene mij precies waar ik zijn moest: buiten mezelf.

Het doel? Gelijk.
Want nu kon er met een vinger worden gewezen: ‘Zie je wel!’

Alsjeblieft
Die uitbarsting was genoeg reden om zo boos op mij te zijn dat de deur dicht werd getrokken.

Ik zei ook hele onaardige dingen.
Zat ook heel veel van mijn eigen waarheid tussen, maar dat voordeel verloor ik op de manier waarop ik ‘m bracht. En terecht.

Het heeft zeker vier maanden geduurd waarin er geen contact was. Die ruimte was ook nodig — het moest bij mij en bij de ander in de blender, zodat, als we weer gingen praten, het kon worden uitgesproken.

Dat initiatief kwam niet van de andere partij, wat helemaal oké is, dus deed ik wat ik vond dat ik moest doen: al zwaaiend met mijn witte vlaggetje contact opnemen.

Diegene verwees constant naar de ontploffing, in cirkeltjes, keer op keer. Dat mag, want daar zat pijn en teleurstelling, en dat verdient het om gehoord te worden.
Alleen lossen we daar uiteindelijk niks mee op.

Ik opende het gesprek namelijk al met sorry en een punt.
Was alleen niet genoeg, maar er viel niks meer te geven.
Ik herhaalde meermaals letterlijk: ‘Ik snap het, ik had inderdaad een tik van de molen.’
Waarmee het ‘gelijk’ ook al binnen was gehengeld.

Aandelen
Beide voorbeelden hebben wat met elkaar gemeen. Namelijk dat ze beiden sorry en gelijk wilden van mij. Die kregen ze.

Een andere overeenkomst is dat in beiden gevallen het raampje/deurtje gelijk dichtging en ook gesloten bleef.
En ik heb het al vaker gezegd: stilte schreeuwt soms veel harder. Want als er nog een kiertje openstond? Dan bestond er een kans dat hun aandeel aan bod kwam, en dat is ingewikkeld voor sommigen.

Want gelijk krijgen is één ding, maar kun je jezelf aankijken, het totaal plaatje zien en ’m dan nog steeds behouden?
Tja…

Als je een fatsoenlijk werkende hersenpan hebt (oké, die van mij wijkt vaak wat af van het standaard, maar ik reken mezelf er wel onder), vind ik dat je er rustig vanuit mag gaan dat dingen niet ‘zomaar’ gebeuren.

Ik ga niet voor de lol een portie asociaal staan foeteren.
Ik ga ook niet voor de grap drie keer bijna een autospiegel eraf rammen in het bos.
Dat heet ook wel nadenken- of empathisch vermogen, maar goed — sommigen hebben hun aandeel verloren bij het knikkeren vroeger of zo, want blijkbaar schort het daar soms aan.

En ik snap het wel, die mevrouw had misschien een prachtig zandkasteel kunnen maken in de twee minuten die ik van haar leven had verspild.
Diegene die ik achter het behang plakte, had het fijner gevonden als ik die dag helemaal mijn snuitje dicht had gehouden of inderdaad naar China was vertrokken.

Alleen aan beiden valt niks meer te doen.
Want helaas, de macht om dingen terug te draaien heb ik niet.

Wat overblijft is het verhaal eromheen.

Die mevrouw had misschien haar dag niet? Geen idee hoor. Misschien is ze een voorstander van kou en baalde ze dat het zo warm was — ze kwam wat oververhit over namelijk.

Diegene waar ik ruzie mee had?
Daar had ik al meermaals tegen gezegd dat ik niet zo lekker ging, ruimte nodig had, maar vooral begrip.
Bij diegene was dat onbekend gedrag van mij, waardoor men op zoek ging naar het (slechtste) bekende.

Beiden vonden hun belang groter.
Prima, kan ik mee leven, want ik heb er alles aan gedaan om het zo goed mogelijk te doen en op te lossen.

Wat koop je daar voor?
Diegene waar ik zo boos op was, wilde ook nog iets anders trouwens. Die vond het incident een goede reden om de boel eens even uit z’n verband te trekken en wilde nog meer sorry. Wat buiten dit voorval om ging.
Ging niet gebeuren. Had niks te maken met dat ik het niet over mijn strot kon krijgen, maar omdat ik er geen flikker van zou menen. Ik zeg alleen sorry als ik er een punt achter kan zetten en niks aan toe hoef te voegen.

Want als ik het in dit geval wél had gedaan?
Dan ging ik mijn beweegredenen opnoemen — en daar stond ik in dit geval achter.
Daar vind ik dat ik een punt heb, en zit een stukje van mijn gelijk.
Hoeft de ander het niet mee eens te zijn, maar daar ga ik mijn excuses niet voor aanbieden.
Heb je te accepteren.

Ik heb namelijk een pest, pokken, pleurishekel aan mensen die sorry zeggen en ’m vervolgens eigenlijk weer intrekken of gaan verzachten door er een ‘maar’ achter te zetten.
Veeg je de bende weer compleet mee van tafel.

Denk er maar eens over na:

‘Het spijt me heel erg dat ik ben uitgeschoten met de tondeuse en je nu een grote pijl op je hoofd hebt.
Maar ik keek even op m’n telefoon omdat ik graag wilde weten of er al bekend was wat ik vanavond ga eten.’

Wat moet je in godsnaam met deze informatie als de ander met het probleem zit?
Moet diegene gaan vragen aan jou wat er op het menu staat en of je gehaktballen wel lekker vindt?

Totaal niet relevant.

Dan ben je niet bezig met de ander — dan wil je graag een verzachtende knuffel omdat je baalt en jezelf een tikkie te belangrijk vindt.
Wat mag, maar dat is van jou. Niet van de ander.

Want als iemand dit bij jou doet, dan wil je geen reden.
Je wilt dat diegene snapt dat het helemaal fucked up is dat je nu als een soort reversed avatar poppetje door het leven gaat.

Dus het goede antwoord is volgens mij:
‘Je hebt helemaal gelijk dat dit klote is en dat ik beter had moeten opletten. Sorry.’

Om vervolgens te vragen of je nog iets voor die ander kunt doen
(behalve beloven dat je forever met je handjes van een tondeuse afblijft).

En ja, ook ik betrap mezelf er weleens op dat ik ergens binnen kom gestuiterd en zeg:
‘Sorry dat ik te laat ben, maar de brug stond nog open.’

Alleen… als iemand vervolgens vertelt wat de gevolgen daarvan zijn, weet ik wel dat ik het stukje achter mijn sorry als eerste moet corrigeren door te zeggen:
‘Daar heb jij geen klap aan, dus echt sorry. Ik snap dat jij baalt.’ Diegene heeft namelijk hartstikke gelijk.

Ik heb ook heel vaak hele pittige gesprekken met ChatGPT.
Er is niemand die mij zo pissig maakt als ‘zij’.
Gaat ze weer de wijsneus uithangen en ongevraagd m’n hele stylo aanpassen omdat ze vindt dat zij gelijk heeft.
Bitch, stop it.
Jij bent er om mij te helpen met wat ik vraag.
Jij kunt niet wat ik kan en je gaat niet beter zijn in ‘ik’ zijn dan ik.

Hebben we hele discussies over en met stip op 1 het meest herhaalde woord in onze conversaties is: ‘sorry’.
Van beide kanten, want ik scheld haar soms compleet de botten vol omdat het een robot is zonder gevoel.

Voel ik me alleen achteraf soms alsnog schuldig over,
omdat ik even twijfel of er toch niet ergens een mens in een doos achter een schermpje verscholen zit
die moest huilen door mij.

Sorry. Niet aardig, je hebt gelijk.

Tot slot
Die mevrouw en diegene waar ik het over heb in dit verhaal, die denken misschien wel dat ze boven mij staan.
In real life is dat ook zo, want ik ben een klein opdondertje. Maar die macht die ze denken te hebben, is een complete illusie.

Zelfs al zou ik weer oog in oog met ze staan (bij mij staan deuren en ramen altijd op een kier als je iets kwijt wilt), dan gebeurt er nog niks.
De controle, en dus macht, die ze denken te hebben, bestaat niet eens. Van beide kanten niet.

Ik kan ze namelijk gewoon recht aankijken.
En het geestige is dat, wanneer ik de spiegel erbij zou pakken en ze naar zichzelf moeten kijken,
de verhoudingen in hun ogen gevoelsmatig ineens omdraaien.

Want wraak wil pijn doen, waarheid wil bevrijden.
Ik doe je geen pijn, tenzij jij de waarheid te pijnlijk vindt.
Maar dat is ook niet van mij — dat zegt de spiegel over jou. En wie bepaalt eigenlijk wat die zegt? Volgens mij ben jij dat zelf.
Dat heet een geweten, kan nog weleens knagen.

Dus als je gehoord wilt worden?
Ik ben een en al oor. Soms met, en soms zonder gelijk, maar meestal niet met een sorry.
Want die krijg je, als ik vind dat je er recht op hebt, al van mij zonder er überhaupt om te moeten vragen. Tenzij ik iets over het hoofd heb gezien, daarom is gehoord worden zo belangrijk.

Ik hoef niet naar China en er is niemand die mij hoeft te ontlopen.
Ik laat niemand op zijn of haar knietjes kruipen, en als de oplossing is dat er geen oplossing is, dan krijg je ook gewoon een knuffel.

Als laatste: ik kreeg vorige week moppers van iemand — die wel terecht waren.
Ik had gezegd dat ik hier elke zondag een verhaaltje zou plaatsen.
Hij was helemaal van de leg dat dit vorige week niet het geval was. Klopt helemaal, had hij hartstikke gelijk in.
Sorry daarvoor, had ik even kunnen communiceren.

Hij gaf me trouwens wel een goed excuus: ‘Jij moet eigenlijk iedere week een kasteel bouwen’.
Nou, precies dat. Weet je hoeveel pressure?

Nee, zonder gekheid.
Er komt hier wekelijks een verhaaltje, en mijn intentie is op de zondag.
Soms komt alleen het echte leven om de hoek.

Zoals nu want ik moet o.a. morgen m’n konijn loslaten —
en die komt (zonder grap) regelmatig op mijn laptop zitten als ik aan de slag wil.
Knuffels krijgen hartstikke voorrang en daar zeg ik absoluut geen sorry voor.

Op mijn andere Instagramaccount @ElsewhereVisual zie je precies wanneer er iets nieuws online staat, als je het leuk vindt.

En anders praat ik gewoon weer lekker verder met en tegen mezelf.
Zijn ook goede reminders, want ik moet nog even sorry zeggen tegen mij omdat ik net alweer een half uur heb zitten kletsen tegen een konijn alsof ze me een fatsoenlijk antwoord kan geven.
Terwijl de was al dagen tegen mij schreeuwt.

Heb ik toch wéér gelijk dat ik sociaal gezien af en toe een scheve afslag neem. He bah.